Διαμάντια ή αποτυχίες: είναι αυτά τα πιο υπερεκτιμημένα άλμπουμ όλων των εποχών;

Υπάρχουν κάποια άλμπουμ που κανείς δεν τολμά να απομυθοποιήσει ή να επανεκτιμήσει.

Ξέρετε ποια: δίσκοι που είναι σχεδόν καθολικά σεβαστοί και που κάθε μουσικόφιλος με στοιχειώδη αυτοσεβασμό θεωρεί ότι οφείλει να λατρεύει. Αλλά είναι πράγματι αυτά τα άλμπουμ ανέγγιχτα ή μήπως απλώς αναμασάμε τυφλά την καθιερωμένη σοφία;

Η ομάδα του Euronews Culture τα λέει έξω από τα δόντια και ακούει προσεκτικά 12 αποκαλούμενα «αριστουργήματα», θέτοντας το ερώτημα: «Δεν είναι πια ώρα να παραδεχτούμε ότι δεν είναι οι ιεροί θρίαμβοι που τους παρουσιάζουν;»

Άλλοι άνθρωποι, άλλα γούστα, φυσικά – δεν θα θέλαμε να σπάσουμε κανένα φράγμα. Μιλώντας για φράγματα, ξεκινάμε με...

Led Zeppelin – IV (1971)

Είναι το άλμπουμ που μας χάρισε το 'Stairway to Heaven', ίσως το σπουδαιότερο rock κομμάτι που γράφτηκε ποτέ. Θεωρείται ευρέως η κορυφαία στιγμή των Led Zeppelin. Απαραίτητο άκουσμα, κλασικό της rock'n'roll. Κι όμως… Το τέταρτο άλμπουμ των Led Zeppelin ανοίγει σαν πυροσβεστικός κρουνός σε καύσωνα. Τα 'Black Dog' και 'Rock and Roll' σε παρασύρουν από τα πόδια. Είναι απίστευτο. Αργότερα έρχεται το υπερβατικό 'Stairway to Heaven' και το γλυκό 'Going to California'. Αλλά είναι όντως τόσο ολοκληρωμένη εμπειρία όσο υποτίθεται ότι πρέπει να πιστεύουμε; Δεν είμαι καθόλου σίγουρος. Οι κορυφές κάνουν όλη τη βαριά δουλειά, και είναι εύλογο να αναρωτηθούμε αν δεν παραμορφώνουν την εικόνα που έχουμε για το έργο συνολικά – αν η ευρύτερη μυθολογία του συγκροτήματος δεν έχει οδηγήσει σε λίγη αναθεώρηση εκ των υστέρων. Το πρόβλημα είναι ότι μόλις ένα άλμπουμ ανακηρυχθεί το αριστούργημα, όλα τα υπόλοιπα μετρώνται πάνω του. Όμως οι Zeppelin έφτιαξαν πιο τολμηρούς δίσκους. Το 'Led Zeppelin III' είναι ανήσυχο και εκλεκτικό, ενώ το 'Physical Graffiti' επιχειρεί μεγαλύτερα άλματα σε ένα καλειδοσκοπικό διπλό LP. Όση λάμψη κι αν έχει, το 'IV' δεν θα έπρεπε να μονοπωλεί την κληρονομιά των Led Zeppelin. CS

Eagles – Hotel California (1976)

Θυμάστε εκείνη τη σκηνή στο The Big Lebowski όπου ο Dude τσακώνεται με τον οδηγό ταξί επειδή του ζητά να αλλάξει σταθμό; «Έχω περάσει μια δύσκολη νύχτα και μισώ τους γαμημένους Eagles, φίλε!» λέει ο αγαπημένος μας χασικλής. Ε, εγώ χειροκροτώ τον Dude δυνατά κάθε φορά. Οι Eagles είναι για τα σκουπίδια, και το πιο διάσημο άλμπουμ τους το αποδεικνύει. Όχι ότι πολλοί θα συμφωνήσουν, καθώς το 'Hotel California' είναι ο έκτος πιο πολυπουλημένος δίσκος όλων των εποχών, με εκτιμώμενες πωλήσεις γύρω στα 44 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως. Και σαν να μην έφτανε αυτό, το άλμπουμ με τις μεγαλύτερες επιτυχίες τους παραμένει το πιο εμπορικό άλμπουμ όλων των εποχών στις ΗΠΑ. Σου βάζει σκέψεις, έτσι δεν είναι; Το υποτιθέμενο «rock classic» του 1976 είναι γεμάτο μέχρι πάνω με εντελώς μέτρια τραγούδια για το πόσο ωραίος είσαι στην έρημο, πόσο ωραίος όταν οδηγείς γύρω από το Λος Άντζελες, πόσο ωραίος στον δρόμο και πόσο ωραίος καθώς αναρωτιέσαι: «Να μείνω ή να φύγω; Θέλω πραγματικά να ξέρω / Θα χάσω ή θα κερδίσω αν προσπαθήσω να αγαπήσω ξανά;». Για το δεύτερο σκέλος της απορίας σου, καλή τύχη, δικό σου θέμα είναι. Για το πρώτο, φύγε. Σε παρακαλώ, απλώς φύγε από δω. DM

Fleetwood Mac – Rumours (1977)

Ήμουν σε ένα πεντάωρο road trip με δύο από τους καλύτερους φίλους μου και αποφασίσαμε να το περάσουμε κάνοντας κάτι που να μοιάζει έστω αμυδρά παραγωγικό: ακούγοντας, από την αρχή μέχρι το τέλος, άλμπουμ που θεωρούνται από τα μεγαλύτερα όλων των εποχών. Ξεκινήσαμε με το 'Thriller' του MJ – εκπληκτικό, σχεδόν αψεγάδιαστο, ίσως με εξαίρεση εκείνο το γλυκανάλατο ντουέτο με τον McCartney που προκαλεί ανασήκωμα φρυδιών. Μετά το 'The Miseducation of Lauryn Hill': όμορφο, soul, πραγματικά εξαίσιο. Οπότε, όταν φτάσαμε στο 'Rumours' των Fleetwood Mac, περιμέναμε να μας αλλάξει τη ζωή. Δυστυχώς, δεν το έκανε. Αυτό δεν σημαίνει ότι το 'Rumours' είναι κακό. Συχνά είναι εξαιρετικό. Το 'Dreams' είναι ίσως ένα από τα καλύτερα τραγούδια που έχουν ηχογραφηθεί ποτέ· το 'Go Your Own Way' παραμένει αδιαμφισβήτητο bop· και η εμβληματική μπασογραμμή και η εκρηκτική κορύφωση του 'The Chain' είναι πρώτης γραμμής. Όμως, ως σύνολο, το άλμπουμ άφησε και τους τρεις μας περίεργα ασυγκίνητους. Αν αφαιρέσεις όλο το ερωτικό δράμα και τη μυθολογία που το συνοδεύουν, αυτό που μένει είναι συχνά εντυπωσιακά ασφαλές, γυαλισμένο και κατά διαστήματα… μπεζ. Το 'Second Hand News' είναι ένα παράξενα αδιάφορο άνοιγμα· το 'Don’t Stop' είναι εκνευριστικά χαρωπό· και το 'Oh Daddy' είναι, ειλικρινά, λίγο υπναλέο. Τις ημέρες μετά το ταξίδι, άκουσα το 'Tusk' και το 'Tango in the Night', δύο μεταγενέστερα άλμπουμ του συγκροτήματος, και και τα δύο μου φάνηκαν πιο τολμηρά και ενδιαφέροντα. Το 'Rumours' έχει μερικά τέλεια τραγούδια, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι τέλειο άλμπουμ. TF

Pink Floyd - The Wall (1979)

Θεός φυλάξοι, λατρεύω τα concept άλμπουμ και οι Pink Floyd σπάνια απογοητεύουν σ' αυτόν τον τομέα. Ωστόσο, η rock όπερα του 1979 – όσο επιβλητική κι αν είναι αφηγηματικά – ως εμπειρία ακρόασης δεν μου μίλησε ποτέ. Ωμά: με τσάκισε από την πλήξη ενώ ταυτόχρονα με καταρράκωσε. Βέβαια, το διπλό άλμπουμ είναι φτιαγμένο για να είναι τιμωρητικό, καθρεφτίζοντας τα θέματα της εγκατάλειψης και της απομόνωσης που επιδιώκει ο αρχιτέκτονας και γενικός μετρ της κατήφειας Roger Waters. Παρ’ όλα αυτά, το 'The Wall' έμοιαζε πάντα φουσκωμένο, γεμάτο βαρύγδουπες μεταφορές και περισσότερο filler απ’ ό,τι οποιοδήποτε άλλο άλμπουμ είχαν κυκλοφορήσει μέχρι τότε. Τα 'Another Brick in the Wall, Part 2', 'Hey You' και 'Comfortably Numb' είναι διαμάντια, δεν χωρά αμφιβολία – αλλά μιλάμε για τρία κομμάτια-ορόσημα μέσα σε ένα άνετα παχύ κατάλογο 26 τραγουδιών που μοιάζει με αγγαρεία. Και αν κοιτάξεις πίσω στη δισκογραφία τους, κάθε concept άλμπουμ πριν από το 'The Wall' εξακολουθεί να το ξεπερνά. Δώστε μου το 'The Dark Side of the Moon' (το αυθεντικό, όχι εκείνη την σκουπιδοεκδοχή που έβγαλε ο Waters πριν από τρία χρόνια), το 'Wish You Were Here' και το 'Animals' οποιαδήποτε μέρα της εβδομάδας αντί γι’ αυτό. DM

AC/DC - Back In Black (1980)

Το θέμα με τους AC/DC είναι το εξής... Κάθε βαρετό riff στη επαναλαμβανόμενη συλλογή τραγουδιών τους κολλάει πάνω στην ίδια, ως επί το πλείστον σπαστική, blue-collar rock συνταγή – τόσο ώστε κάθε «επιτυχία» να ακούγεται απολύτως αδιάκριτη από την προηγούμενη. Θα μπορούσατε να μου βάλετε κομμάτια από το 'Back In Black', το 'Highway To Hell' ή οποιοδήποτε από τα άλλα 16 άλμπουμ τους (ναι, τα μέτρησα), και θα σας κοιτούσα αποσβολωμένος, σαν ξεφουσκωμένο basset hound που λαχταρά την γλυκιά λύτρωση της ποικιλίας. Ή της εμβοής. Οτιδήποτε αρκεί. Η υπεράσπιση αναπαύεται. Ο λόγος σε εσάς. DM

Prince – Purple Rain (1984)

Ένα Όσκαρ. Δύο Grammy. Ένα άλμπουμ που έφτασε στο Νο1 και έμεινε για 24 εβδομάδες στην κορυφή του Billboard 200. Πάνω από 25 εκατομμύρια αντίτυπα σε πωλήσεις παγκοσμίως. Το 'Purple Rain' έχει κανονικοποιηθεί ως ένα από τα καθοριστικά άλμπουμ της δεκαετίας του ’80. Και καταλαβαίνω το γιατί. Ο Prince ήταν εξωφρενικά ταλαντούχος μουσικός – κιθαρίστας, πιανίστας, παραγωγός, συνθέτης, ερμηνευτής – και η ποσότητα δημιουργικότητας και δεξιοτεχνίας που ξεδιπλώνεται είναι δύσκολο να αμφισβητηθεί. Ίσως όμως αυτό να είναι το πρόβλημα: το 'Purple Rain' συχνά μοιάζει με τον Prince να προσπαθεί απεγνωσμένα να αποδείξει ότι μπορεί να κάνει τα πάντα ταυτόχρονα. Σόλο κιθάρας, αλλαγές τόνου, falsetto περάσματα – κάθε τραγούδι φαίνεται αποφασισμένο να σου πετάξει όλο το εργαλειακό κουτί του Prince στο πρόσωπο. Το αποτέλεσμα μπορεί να είναι συναρπαστικό, όπως στο φινάλε του 'The Beautiful Ones', αλλά μπορεί επίσης να ακούγεται υπερβολικά ψημένο, υπερθεατρικό και εξαντλητικό. Και στιχουργικά, το άλμπουμ είναι εκπληκτικά… λεπτό. Παρά όλη την υστερία γύρω από τον Prince ως ιδιοφυή τραγουδοποιό, κάποια κομμάτια του, όπως το 'Take Me With U', είναι μάλλον αναλώσιμα. Και όσο για το ομώνυμο κομμάτι, ναι, είναι κλασικό, κανένα επιχείρημα εκεί. Αλλά χρειάζεται πραγματικά να κρατάει 8 λεπτά και 41 δευτερόλεπτα; Έχω κι εγώ δουλειές, Prince. Πράγματα να κάνω! TF

The Smiths – The Queen Is Dead (1986)

Θα ξεκινήσω λέγοντας ότι, σε αντίθεση με τη Zooey Deschanel στο (500) Days of Summer, εγώ προσωπικά δεν «λατρεύω τους Smiths». Στην πραγματικότητα, θεωρώ τον Morrissey, με το badge «For Britain» στο πέτο, γκρινιάρη, φάλτσο, πομπώδη ηλίθιο, οπότε μην περιμένετε ουδετερότητα εδώ. Το 'The Queen Is Dead' είναι από εκείνα τα άλμπουμ που μοιάζουν συμβατικά υποχρεωμένα να εμφανίζονται σε κάθε λίστα με τα «Κορυφαία Άλμπουμ Όλων των Εποχών» και παρουσιάζεται συχνά ως το αριστούργημα των Smiths. Και καταλαβαίνω μέρος του ντόρου. Η κιθαριστική δουλειά του Johnny Marr είναι αψεγάδιαστη, το συγκρότημα ακούγεται κοφτερό σε όλη τη διάρκεια, το κομμάτι που ανοίγει είναι ηλεκτρισμένο και το 'There Is a Light That Never Goes Out' είναι, να το πω, γοητευτικά κολλητικό. Υπάρχουν όμως και μερικές απόλυτες βόμβες εδώ μέσα. Το 'Frankly, Mr. Shankly' είναι ένα δήθεν χαριτωμένο, αλλά τρομερά ενοχλητικό novelty song που δεν μπορώ να καταλάβω πώς κάποιος το βάζει συνειδητά δεύτερη φορά, ενώ το 'Vicar in a Tutu' είναι ακόμη πιο ακατανόητη παρέκβαση. Ακόμα και το 'Some Girls Are Bigger Than Others' μοιάζει με παράξενα άνευρο κλείσιμο για κάτι που υποτίθεται ότι είναι κλασικό. Ίσως να μου διαφεύγει κάτι. Ίσως πάλι η φωνή και το εγώ του Morrissey απλώς να με έχουν εξαντλήσει. Όπως και να ’χει – αριστούργημα; Δεν πείθομαι. TF

Oasis – Definitely Maybe (1994)

Παρότι δεν θα τολμούσα να ισχυριστώ απερίφραστα ότι οι Oasis ως σύνολο είναι υπερεκτιμημένοι, είμαι έτοιμος να πέσω μαχόμενος σε τούτο τον λόφο: το ντεμπούτο άλμπουμ τους χαίρει υπερβολικά υψηλής εκτίμησης. Ναι, το 'Definitely Maybe' ήταν το soundtrack μιας εποχής που έκλεινε την πόρτα στο grunge και πυροδοτούσε το Britpop, αλλά η φούρια γύρω του από την κυκλοφορία του και μετά είναι κουραστική. Τα single είναι πιασάρικα, και κανείς δεν αρνείται το χάρισμα του Noel Gallagher για singalong ρεφρέν· όμως τα υπόλοιπα είναι γεμιστικά, με στίχους είτε άνευρους είτε προϊόντα κάποιου που λειτουργεί φορώντας γεμάτη πάνα. Όσο για τις προσπάθειες του Liam, υπάρχει λόγος που η ερμηνεία του σε γραμμές όπως «Toniiiiiiiight I'm a rock 'n' roll staaaar» και «Sun-sheeeee-iiiiiii-ne» έχει γίνει αποθεματικό memeing. Μάλλον όχι και τόσο βιβλικές, r'kid. Στην τελική, οι Oasis είναι εξαιρετική μπάντα για singles· αλλά όταν μιλάμε για συνεκτικά άλμπουμ, ο μόνος LP που λειτουργεί πραγματικά ως συνεπές σύνολο ήταν – κάπως ειρωνικά – η συλλογή B-side 'The Masterplan', που παραμένει η καλύτερη δουλειά τους. Όσο κι αν αναγνωρίζω τα δικά μου κολλήματα όσον αφορά τον παρωδικό τσαμπουκά ορισμένων «Madferit» οπαδών των Oasis, μπορείτε να τους θεοποιείτε όσο θέλετε αλλά δύο πράγματα μένουν αληθινά: 1) Όσο καλοί κι αν είναι, δεν ήταν οι σωτήρες του βρετανικού rock'n'roll· και 2) Οι σύγχρονοί τους Blur, Pulp και οι Super Furry Animals ήταν σαφώς πιο καινοτόμοι. Ας το παλέψει όποιος θέλει. DM

Kanye West – Graduation (2007)

Είναι εύκολο πια να τα βάζεις με τον Ye. Ο άνθρωπος έχει πει ορισμένα αποτρόπαια πράγματα – τόσο αποτρόπαια που του απαγορεύτηκε να εμφανίζεται στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες. Τώρα, βέβαια, ετοιμάζεται να βγει στη σκηνή στη Ρωσία, κάτι που απλώς επιβεβαιώνει την επώδυνη πορεία του προς την πλήρη απαξίωση. Αν, όμως, χωρίσουμε την τέχνη από τον καλλιτέχνη, μπορούμε να αναγνωρίσουμε ότι η σειρά άλμπουμ του West είναι σχεδόν ασυναγώνιστη στο σύγχρονο hip-hop. Τα πρώτα έξι άλμπουμ του ήταν πρωτοποριακά, το καθένα με τον τρόπο του. Όμως το 'Graduation' δεν είναι το pop-rap αριστούργημα που συχνά παρουσιάζεται ότι είναι. Κυκλοφόρησε το 2007 και φτιάχτηκε για αρένες, με τεράστια hooks, λαμπερά synths και παραγωγή επιπέδου U2. Ναι, βοήθησε να στραφεί το mainstream hip-hop προς πιο μελωδικές και πειραματικές κατευθύνσεις, αλλά το 'Graduation' μοιάζει ρηχό και άνευ ουσίας σε σύγκριση με τα μεγαλύτερα statements που έκανε ο Ye με τα 'My Beautiful Dark Twisted Fantasy' ή 'Yeezus'. Είναι περισσότερο θρίαμβος εμπορικού ενστίκτου παρά καλλιτεχνική αποκάλυψη. Για έναν καλλιτέχνη που πάντα ήταν στο καλύτερό του όταν ήταν απρόβλεπτος – ακόμη και, ίσως δυστυχώς, σήμερα – το 'Graduation' είναι εντυπωσιακά συμβατικό. CS

Arcade Fire – The Suburbs (2010)

Δέκα χρόνια προτού ο frontman Win Butler ξεσκεπαστεί ως χειριστικός τύπος, οι Arcade Fire είχαν φτάσει σε ύψη πρωτόγνωρα για indie μπάντα. Το 2011, το 'The Suburbs' κέρδισε απροσδόκητα το Grammy για Άλμπουμ της Χρονιάς. Οι Arcade Fire τα κατάφεραν. Το άλμπουμ είναι ένας 64λεπτος ύμνος στη χαμένη νιότητα και στην λευκή, προαστιακή ανία, γεμάτος ομαλά hooks, mid-tempo κιθάρες και ύμνους για ανοιχτούς δρόμους. Δεν είναι κακή ακρόαση, αν μπορείς να αποσυνδέσεις τις καταγγελίες για σεξουαλική κακομεταχείριση του Butler από την εμπειρία. Στην πραγματικότητα, στο μεγαλύτερο μέρος του είναι απολαυστικό. Όμως το Άλμπουμ της Χρονιάς ήταν υπερβολή τότε και είναι ακόμη περισσότερο τώρα. Στίχοι όπως «Rococo, rococo, rococo / Oh, they’re breaking my heart» και «I feel like I’ve been living in / A city with no children in it» είναι κωμικά υπερβολικοί (ή ελλιπείς, ανάλογα με το πώς το βλέπει κανείς). Και σε σύγκριση με την σημερινή διάχυτη απελπισία, η μελοδραματική αύρα προαστιακής αγωνίας ενηλικίωσης μοιάζει εκ των υστέρων σχεδόν γελοία. CS

Daft Punk - Random Access Memories (2013)

Υμνήθηκε ως θριαμβευτική επιστροφή μετά το απογοητευτικό 'Human After All' (2005), το τέταρτο και τελευταίο LP των Daft Punk απέτισε φόρο τιμής στη μουσική των ’70s και ’80s – ειδικότερα στη disco και στη funk. Η λίστα συνεργατών ήταν εντυπωσιακή, με τους Γάλλους electro πρωτοπόρους να επιστρατεύουν τους Giorgio Moroder, Pharrell Williams, Nile Rodgers και Julian Casablancas για το κύκνειο άσμα τους. Παρότι κυκλοφόρησε υπό καθολικό θαυμασμό, θα έλεγα ότι, ακόμη κι αν το ηχητικό νοσταλγικό χτύπημα ήταν ευπρόσδεκτο τότε και το πανταχού παρόν single 'Get Lucky' ήταν αδιαμφισβήτητα καλό, το 'Random Access Memories' εξακολουθεί να δέχεται υπερβολικό έπαινο. Αν ακούσεις το βραβευμένο με Grammy LP από την αρχή μέχρι το τέλος, ο ρυθμός του δεν είναι τόσο σπουδαίος όσο θυμάσαι, πολλά κομμάτια μοιάζουν επιδεικτικά και είναι... ε, αδέξιο. Υποψιάζομαι ότι το marketing team που ανέλαβε την προώθηση του άλμπουμ ευθύνεται εν μέρει για τη διαρκή υστερία γύρω του, καθώς οι φαν θα θυμούνται την teaser καμπάνια που δούλεψε θαυματουργά. Όμως, όταν φτάνουμε στην ουσία, το 'RAM' μπορεί να μην είναι το le plus faible στη δισκογραφία του ρομποτικού διδύμου, απέχει όμως πολύ από το chef-d'oeuvre τους. Μην με βάζετε καν να αρχίσω με εκείνη τη θλιβερή, χωρίς τύμπανα επανέκδοση του 2023, που ήταν πλήρης χάσιμο χρόνου. DM

Taylor Swift – Folklore (2020)

Όταν η Taylor Swift κυκλοφόρησε το 'folklore', εγώ έκανα επιμέλεια σε ένα φιλόδοξο περιοδικό πόλης στην Μπανγκόκ και δεν περνούσα και τις καλύτερες μέρες μου. Γύρω στο πέμπτο τραγούδι από τα 16 του δίσκου, θυμάμαι να σκέφτομαι: «Γι’ αυτό υπάρχει το επάγγελμα του editor». Η Swift δεν χρειάζεται τα δικά μου μπράβο για την ικανότητά της ως τραγουδοποιός. Έχει 14 Grammy και κάπου ένα δισεκατομμύριο δολάρια για να τεκμηριώσουν τα προσόντα της. Η δισκογραφία της είναι σε μεγάλο βαθμό εξαιρετική. Αλλά το 'folklore' ήταν το πρώτο σημάδι ότι ίσως το εγώ να άρχισε να ξεπερνά την καλλιτέχνιδα. Η στροφή σε piano-driven, «sweater weather» μουσική ήταν ευπρόσδεκτη και καμία έκπληξη, αν σκεφτεί κανείς ότι η Swift δούλεψε με τον Aaron Dessner των The National. Ήταν όμως ο Dessner ο editor που χρειαζόταν; Μπορούσε άραγε κανείς να την κάνει edit; Όταν το άλμπουμ είναι καλό ('this is me trying'), είναι πολύ καλό. Όταν δεν είναι ('betty', 'illicit affairs'), εύχεσαι να είχε παρέμβει κάποιος προτείνοντας μερικές χειρουργικές περικοπές. Κοιτώντας το εκ των υστέρων, το 'folklore' σηματοδότησε καμπή για τη Swift. Από τότε, η κάποτε κοφτερή στιχουργία της έχει γίνει γρίφος (βλ. 'Fortnight' και 'epiphany'), και τα άλμπουμ της έχουν γίνει όλο και πιο αυτάρεσκα και φουσκωμένα. CS

Κι έτσι φτάνουμε στο τέλος. Ηρωικές αποκαθηλώσεις ή καθαρή βλασφημία; Μη διστάσετε να επικοινωνήσετε μαζί μας. Απλώς μην μπείτε στον κόπο αν είναι να υπερασπιστείτε τους Eagles. Η ζωή είναι πολύ μικρή.

Αυτό το κείμενο μεταφράστηκε με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης. Αναφορά προβλήματος : [feedback-articles-el@euronews.com].