Κίεβο: Μια πόλη που μαθαίνει να ζει ανάμεσα στις εκρήξεις - Οδοιπορικό του euronews

Οι επιθέσεις της 2ας Ιουλίου άφησαν πίσω τους νεκρούς, δεκάδες τραυματίες και ολόκληρες γειτονιές σημαδεμένες από τα χτυπήματα. Πίσω από τους αριθμούς βρίσκονται οι ιστορίες ανθρώπων που συνεχίζουν να μεγαλώνουν τα παιδιά τους, να εργάζονται και να παραμένουν στην πόλη, ενώ κάθε νύχτα οι σειρήνες τούς θυμίζουν ότι ο πόλεμος δεν έχει τελειώσει.

Η στιγμή της πρόσκρουσης διαρκεί ελάχιστα δευτερόλεπτα. Το αποτέλεσμα, όμως, παραμένει χαραγμένο για πολύ περισσότερο.

Στο Κίεβο, μια ρωσική πυραυλική επίθεση έπληξε πολυκατοικία την ώρα που πολλοί από τους ενοίκους κοιμούνταν στα διαμερίσματά τους. Άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, δεκάδες τραυματίστηκαν και μέσα σε λίγες στιγμές ένα συνηθισμένο κτίριο κατοικιών μετατράπηκε σε τόπο καταστροφής.

Για όσους επέζησαν, ο ήχος των πυραύλων και των εκρήξεων εξακολουθεί να επιστρέφει κάθε φορά που πέφτει η νύχτα.

Η 36χρονη Βικτόρια βρισκόταν στο σπίτι μαζί με τον σύζυγό της και τον οκτάχρονο γιο τους όταν σημειώθηκε το χτύπημα. Σχεδόν δύο μήνες αργότερα, λέει ότι η οικογένεια εξακολουθεί να ζει με τις συνέπειες εκείνων των λεπτών.

«Τα παράθυρα έσπασαν. Ήταν τρομακτικό. Δυσκολευτήκαμε πολύ να προσανατολιστούμε. Ξέσπασε έντονη πυρκαγιά και χτυπήθηκε ένας αγωγός αερίου», θυμάται.

Οι έξοδοι της πολυκατοικίας είχαν μπλοκαριστεί. Ένοικοι από τους επάνω ορόφους κατέβαιναν αναζητώντας τρόπο να διαφύγουν, αλλά δεν μπορούσαν να βγουν από την κεντρική είσοδο.

Τότε, σύμφωνα με τη Βικτόρια, το διαμέρισμά της μετατράπηκε σε αυτοσχέδια έξοδο κινδύνου.

«Ο σύζυγός μου άνοιξε την πόρτα του διαμερίσματός μας και οι άνθρωποι κατάφεραν να διαφύγουν μέσα από το σπίτι μας, από το σπασμένο παράθυρο».

Το σοκ δεν τελείωσε όταν έσβησε η φωτιά. Ο οκτάχρονος γιος της επηρεάστηκε έντονα και από εκείνο το βράδυ η οικογένεια έχει αλλάξει εντελώς τις συνήθειές της.

«Από τότε, κάθε βράδυ κοιμόμαστε σε καταφύγια».

Ένας κρατήρας μέσα στην πόλη

Λίγο μετά το χτύπημα στην πολυκατοικία, ακόμη ένας ρωσικός πύραυλος έπεσε σε μικρή απόσταση από άλλο κτίριο, ανοίγοντας έναν τεράστιο κρατήρα.

Σχεδόν δύο μήνες αργότερα, βαριά μηχανήματα έφτασαν στο σημείο για να καλύψουν το άνοιγμα που είχε αφήσει η έκρηξη.

Η Μαρία Μόις, δημοσιογράφος του Euronews Ρουμανίας, περιγράφει μια πόλη στην οποία τα ίχνη των επιθέσεων παραμένουν ορατά πολύ μετά το τέλος του συναγερμού.

«Μετά από σχεδόν δύο μήνες, έφτασαν τα μηχανήματα για να καλύψουν τον κρατήρα που προκάλεσε ο βαλλιστικός πύραυλος που εκτόξευσαν οι Ρώσοι στις 2 Ιουλίου. Τότε, 30 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους εδώ στο Κίεβο».

Σε ορισμένους δρόμους της ουκρανικής πρωτεύουσας, σχεδόν κάθε κτίριο φέρει πλέον κάποιο σημάδι του πολέμου: σπασμένα παράθυρα, καμένες προσόψεις, κατεστραμμένες στέγες και τοίχους σημαδεμένους από τα ωστικά κύματα.

Η καθημερινότητα συνεχίζεται μέσα σε ένα αστικό τοπίο όπου η καταστροφή και η κανονικότητα συνυπάρχουν, συχνά στην ίδια γειτονιά.

«Ετοιμάζουμε τα παιδιά για το σχολείο. Ζούμε»

Κι όμως, με το πρώτο φως της ημέρας, το Κίεβο προσπαθεί ξανά να μοιάσει με μια συνηθισμένη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα.

Οι δρόμοι γεμίζουν. Οι γονείς βγαίνουν με τα παιδιά τους. Οι επιχειρήσεις ανοίγουν. Τα σχολικά σακίδια ετοιμάζονται για την επόμενη ημέρα. Σε πάρκα και παιδικές χαρές, παιδιά παίζουν λίγες ώρες μετά από μια νύχτα συναγερμών.

Αυτή η προσπάθεια επιστροφής στην καθημερινότητα δεν σημαίνει ότι οι κάτοικοι έχουν συνηθίσει τον πόλεμο. Σημαίνει ότι έχουν μάθει να οργανώνουν τη ζωή τους γύρω από αυτόν.

Μια κάτοικος του Κιέβου εξηγεί ότι, παρά τον φόβο και τις δυσκολίες, η φυγή δεν αποτελεί επιλογή για την οικογένειά της.

«Είναι περίπλοκο. Η ζωή είναι πολύ δύσκολη. Αλλά προσπαθούμε να τα βγάλουμε πέρα — τι άλλο να κάνουμε; Δεν σκοπεύουμε να φύγουμε από το Κίεβο».

Η απάντησή της συμπυκνώνει αυτό που για πολλούς κατοίκους έχει γίνει η νέα πραγματικότητα.

«Εδώ είναι η οικογένειά μας, οι επιχειρήσεις μας, τα παιδιά μας, το σχολείο μας, ο χώρος εργασίας μας. Όλα είναι εδώ».

Και ύστερα, σχεδόν σαν να περιγράφει μια απολύτως συνηθισμένη οικογενειακή ρουτίνα, προσθέτει:

«Πηγαίνουμε στα καταφύγια. Ετοιμάζουμε τα παιδιά για το σχολείο. Ζούμε».

Αυτές οι τρεις τελευταίες λέξεις ίσως περιγράφουν καλύτερα από οποιονδήποτε αριθμό την πραγματικότητα του Κιέβου.

Την ημέρα, μια πόλη που εργάζεται, μεγαλώνει παιδιά και προσπαθεί να συνεχίσει. Τη νύχτα, μια πόλη που ακούει τις σειρήνες, αναζητά καταφύγιο και περιμένει να τελειώσουν οι εκρήξεις.

Και το επόμενο πρωί, αρχίζει ξανά.